Παιδιά και Σχολικά Καθήκοντα

  • font size decrease font size increase font size
  • Print
  • Email
  • Share on Facebook

Ενημερωτικά φυλλάδια

για γονείς

 

Παιδιά και Σχολικά Καθήκοντα

 

 

 

«Αυτό που θέλω
από σένα
είναι να με δέχεσαι
έτσι
όπως είμαι»

 

Επιμελήθηκε η Κα Λεπίδου Χριστίνα
Παιδοψυχολόγος

 

ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΗΣ ΑΡΝΗΣΗΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΓΙΑ ΤΑ ΣΧΟΛΙΚΑ ΤΟΥΣ ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ

Η συνεργασία ή μη του παιδιού με τους γονείς ή εκπαιδευτικούς για την διεκπεραίωση των μαθητικών καθηκόντων, σχετίζεται άμεσα με την οριοθέτηση της συμπεριφοράς των παιδιών από τους γονείς και οποιαδήποτε προσέγγιση του θέματος γίνεται μέσα από αυτή (την οριοθέτηση).

Η διαπαιδαγώγηση του παιδιού θα πρέπει να αντιμετωπίζεται από τους γονείς ως μια πρόκληση, η οποία είναι μεν «ψυχοβόρα», αλλά επιτρέπει τη στήριξη και ενίσχυση του.

Με αποφασιστικό και καθοδηγητικό τρόπο οι γονείς μπορούν να ζητήσουν από το παιδί να συνεργαστεί μαζί τους και θα πρέπει να μην παραλείπουν να το επαινέσουν γι’ αυτό. Θα πρέπει να είναι αποφασιστικοί και λίγο υποβλητικοί και να νιώθουν εσωτερικά ήρεμοι, εάν θέλουν να πετύχουν κάτι.

Με όσο μεγαλύτερη συνέπεια ακολουθήσουν οι γονείς συγκεκριμένο τρόπο διαπαιδαγώγησης του παιδιού τους, τόσο καλύτερα αυτό μαθαίνει να ανταποκρίνεται και να ελέγχει τον εαυτό του.

Έχει ιδιαίτερη αξία οι γονείς να εξετάζουν με κριτικό πνεύμα τη συμπεριφορά τους, να καταλήγουν σε ένα κοινό σχέδιο δράσης, να είναι ήρεμοι και να συμφωνούν εν γένει μεταξύ τους. Πρέπει επίσης να αποσαφηνίζουν τους κανόνες και να συντονίζουν τις αντιδράσεις τους σε σχέση με τις προβλέψιμες συμπεριφορές του παιδιού. Το θέμα της ασυμφωνίας για το κοινό τρόπο δράσης συναντάται συχνά και μπορεί να προκαλέσει εκρήξεις. Όταν ένα ζευγάρι έχει διαφορετικές απόψεις και οδηγείται σε συγκρούσεις συχνά, είναι ανάγκη να ζητηθεί βοήθεια από ειδικό.

Απαραίτητη προϋπόθεση για να έχει η διαπαιδαγώγηση του παιδιού νόημα είναι η σαφής δόμηση της καθημερινής ζωής και η διατύπωση σταθερών κανόνων. Όσο περισσότερο ρυθμισμένη, στρωτή και προβλέψιμη είναι η καθημερινή ζωή του, τόσο καλύτερη είναι η πορεία του. Αυτή η δομή προϋποθέτει τη διαμόρφωση κανόνων αναφορικά με το χρόνο και τις διαδικασίες.

 

ΓΕΝΙΚΕΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΓΙΑ ΓΟΝΕΙΣ

  • Εντοπισμός των θετικών στοιχείων.Το πρώτο βήμα είναι να εντοπίσετε τα θετικά χαρακτηριστικά και τα δυνατά σημεία του παιδιού. 
  • Αξιοποίηση των ικανοτήτων του παιδιού. Είναι σημαντικό όχι μόνο να εντοπίσουμε τους ιδιαίτερους τομείς ικανοτήτων του παιδιού αλλά και να τους αξιοποιούμε.  Έτσι, θα του δώσουμε τη δυνατότητα να ασκήσει τα ενδιαφέροντα και τις ιδιαίτερες κλίσεις του και να βελτιώσει το αίσθημα της αυτοεκτίμησης του.
  • Έγκαιρος εντοπισμός και αξιοποίηση. Οι ιδιαίτερες ικανότητες και δεξιότητες των παιδιών θα πρέπει να εντοπιστούν όσο το δυνατόν νωρίτερα και να αξιοποιηθούν ακόμη και όταν δεν θεωρούνται σημαντικές για την σχολική επιτυχία. Έτσι, με την βοήθεια μιας πολύ σημαντικής εμπειρίας αρχίζουν να αποκτούν εμπιστοσύνη στον εαυτό τους και να τον θεωρούν σημαντικό. 
  • Ενίσχυση. Οι γονείς πρέπει πάντα να ενισχύουν και να επαινούν την ίδια την προθυμία του παιδιού για προσπάθεια και όχι μόνο το αποτέλεσμα της πράξης του, ακόμα και όταν αυτό δεν είναι τέλειο. Ωστόσο , ο έπαινος πρέπει να δίνεται με φειδώ, επειδή το παιδί χαίρεται πολύ και σταματά τις προσπάθειες του.
  • Αποφυγή αρνητικής κριτικής. Αποφύγετε την αρνητική κριτική προς το παιδί και εκφράσεις του τύπου: «Εξαιτίας σου…». «Κατάλαβε επιτέλους», «Πόσες φορές θα σου το πω για να το καταλάβεις?», «δεν μπορείς τουλάχιστον να…», , «δεν περίμενα τίποτα άλλο από εσένα», «κάθε φορά έχω τα ίδια με εσένα». Εκφράσεις σαν τις παραπάνω , κάνουν το παιδί να πιστεύει ότι είναι προφανώς πολύ κουτό. Έχει σημασία να μην του «κολλάμε ετικέτες» (όπως «είσαι» ή «δεν μπορείς»). Το παιδί αντιλαμβάνεται την αρνητική στάση των γονέων του, στεναχωριέται, ανησυχεί ή προσβάλλεται και βιώνει αρνητικά συναισθήματα.  Εξαιτίας του αντιληπτικού του ύφους κατακλύζεται από πάρα πολλά ερεθίσματα και δεν μπορεί να ασκήσει το απαιτούμενο αυτοέλεγχο. Έτσι αρχίζει να εκνευρίζεται, στρέφει την προσοχή του στην αρνητική πλευρά των πραγμάτων, ξεχνά και αποδιοργανώνεται. Υποσυνείδητα καταλαβαίνει την κατάσταση και αγανακτεί. Γι’ αυτό χρειάζεται θετική υποστήριξη και όχι σχόλια που επιβεβαιώνουν το λανθασμένο τρόπο λειτουργίας του. 
  • Εποικοδομητική κριτική. Οι γονείς πρέπει να μάθουν να χρησιμοποιούν εποικοδομητική κριτική που να αρμόζει στις περιστάσεις. Όταν χρησιμοποιούν δυσάρεστες εκφράσεις, πρέπει να σκέφτονται ότι η κάθε αρνητική δήλωση αυτόματα γίνεται εμπόδιο στην επικοινωνία με το παιδί και αποβαίνει επιζήμια.
  • Θετική διάθεση. Τα παιδιά διαισθάνονται την διάθεση των γονέων τους από μια απλή ματιά. Μπορούν να καταλάβουν εάν έχουν καλή διάθεση ή όχι.  Διαισθανόμενα ότι ο άλλος βρίσκεται σε καλή διάθεση, βάζει όλο του το ζήλο για να ανταποκριθεί περισσότερο στις απαιτήσεις. 
  • Αποφυγή νεύρων. Δεν πρέπει κανείς να εξοργίζεται, αλλιώς θα χάσει τον έλεγχο της κατάστασης, του εαυτού του και του παιδιού και δεν θα καταφέρει τίποτα. Το παιδί αντιλαμβάνεται αυτόματα πότε ο άλλος δεν είναι πλέον κυρίαρχος της κατάστασης, πότε δεν νιώθει σιγουριά, και με τις παρορμητικές πράξεις ασκεί πίεση.
  • Υγιής διαφωνία. Όταν το παιδί πρέπει να ολοκληρώσει εργασίες που δεν του αρέσουν, θα ήταν πιο εποικοδομητικό να διαφωνήσουμε μαζί του με ήρεμο τόνο φωνής, που σε καμιά περίπτωση δεν επιτρέπεται να είναι ειρωνικός, σαρκαστικός ή κυνικός.  Όλα τα παιδιά στον κόσμο αντιλαμβάνονται τέτοιους χρωματισμούς στη φωνή όταν περάσουν κάποια ηλικία. Μπορούμε μάλιστα να επιστρατεύσουμε και αρκετή δόση χιούμορ. Ακόμα και το «μουρμούρισμα» είναι ευχάριστο και προκαλεί χαμόγελο όταν γίνεται με χιούμορ! 

Ο Πέτρος βρίζει: «Τρίχες, βρωμομαθηματικά, πάλι βουνό μου φαίνονται, ποτέ δεν τα καταφέρω!».
Η μητέρα: «Τότε φτιάξε έναν βουνό από τρίχες και βρωμιές, και μετά θα αρχίσουμε από την αρχή».

  • Άρνηση του παιδιού (πώς την αντιμετωπίζουμε). Σε περίπτωση άρνησης του παιδιού, είναι αρκετά σημαντικό να μην αρχίσουμε ποτέ να «ηθικολογούμε». Αντί για αυτό θα μπορούσαμε να «μουρμουρίσουμε» ταυτόχρονα μαζί του. Δηλαδή όταν αρχίζει να μουρμουρίζει για κάτι που τον ενοχλεί π.χ. να κάνει τα μαθηματικά του, δεν προσπαθούμε να του εξηγήσουμε γιατί πρέπει να κάνει τα μαθηματικά του. Αρχίζουμε να μιλάμε και εμείς σχετικά με τα μαθηματικά αλλά επικεντρώνοντας την προσοχή μας σε κάποιο διαφορετικό στοιχείο και όχι στις ασκήσεις που πρέπει να κάνει ή ακόμα καλύτερα αρχίζουμε να μουρμουρίζουμε για κάποιο άλλο μάθημα του. Το παιδί μέσα στην άρνηση του, συλλαμβάνει μόνο κάποιες λέξεις από όλες τις πληροφορίες και επικεντρώνεται σε αυτές όλο και πιο πολύ. Εάν το παιδί «πιαστεί» από κάποιο καινούργιο ερέθισμα και παραμείνει ήρεμο, αυξάνονται οι πιθανότητες για συνεργασία παρ’ όλη την απροθυμία του.

 Παράδειγμα προς αποφυγήν:

Ο Πέτρος: «Το θεωρώ απαράδεκτο να πρέπει κάθε μέρα να στρώνω το τραπέζι!».
Η μητέρα: «Αυτό δεν είναι αλήθεια, χτες ήταν η σειρά του αδελφού σου!».
Ο Πέτρος: «Αχ αυτός! Αυτόν που προτιμάς, η αδυναμία σου!».
Η μητέρα: «Το ξέρεις πως ότι δεν είναι η αδυναμία μου αυτός…».
Ο Πέτρος: «Βέβαια, αφού εσύ το έχεις πει!.».
Η μητέρα: «Μα παιδί μου, αυτό δεν είναι αλήθεια!».
Ο Πέτρος: «Εσύ δεν ήσουν εκείνη που του έδωσες την άδεια να βγει έξω μετά το βραδινό φαγητό; Συνηθισμένα πράγματα!».

(ο αδελφός είναι τεσσάρων ετών.)

Πώς θα έπρεπε να γίνει ο παραπάνω διάλογος:

Ο Πέτρος: «Το θεωρώ απαράδεκτο να πρέπει κάθε μέρα να στρώνω το τραπέζι!».
Η μητέρα: «Μμμ, τα πιάτα είναι εδώ. Μήπως τυχαίνει να ξέρεις αν έχουμε καθόλου εμφιαλωμένο νερό; Τι λες να βάλουμε άλλο ψωμί στο τραπέζι;»

  • Πώς ζητάμε κάτι από το παιδί. Μερικές φορές η κακοκεφιά του παιδιού είναι πολύ μεγάλη, τα νεύρα του είναι τεντωμένα και επηρεαζόμαστε κι εμείς. Το να φωνάξουμε δεν απαγορεύεται. Μια δυνατή φωνή, όταν είναι σκόπιμη, μπορεί να αποβεί ανακουφιστική και παράλληλα να σηματοδοτήσει αυτό που θέλουμε να κάνουμε γνωστό στο παιδί. Εκείνο που δεν επιτρέπεται είναι η μη εποικοδομητική κριτική που αφορά γενικά την προσωπικότητα του και όχι τις συγκεκριμένες πράξεις του (όπως «είσαι χαζός», «τίποτα δεν καταφέρνεις»).  Επίσης, η έκφραση της άρνησης μας σε κάτι που κάνει το παιδί και δεν συμφωνούμε πρέπει να γίνεται με σαφή τρόπο, εκπέμποντας ξεκάθαρα μηνύματα, όπως «στοπ, ως εδώ και μην παρέκει» ή «όχι, δεν το θέλω» κτλ.. Είναι εύλογη η γνήσια συναισθηματική συμμετοχή μας.  Αν λοιπόν «του τρίξουμε τα δόντια» πριν κορυφωθεί το επίπεδο διέγερσης, μπορούμε να επαναλάβουμε το αίτημα μας για μια ακόμα φορά καθαρά και με σταθερό τόνο φωνής. Η πιθανότητα να αρχίσει το παιδί να κάνει αυτά που πρέπει είναι σαφώς μεγαλύτερη όταν δεν υπάρχει μια βαθμιαία κλιμάκωση της έντασης. 

Ο Θωμάς, 9 ετών, κάνει διακοπές στη γιαγιά του η οποία του έχει ζητήσει να γράψει ένα γράμμα στη μητέρα του. Το παιδί όμως δεν έχει καμία διάθεση. Αυθόρμητα λέει: «Τα γράμματα μου είναι χάλια για κάτι τέτοιο»/ Η γιαγιά τονίζει με σταθερότητα: «Όμως θα ήθελα να έγραφες τέσσερις γραμμούλες». Τον κοιτά κατάματα και βγαίνει από το δωμάτιο. Όταν μετά από τρία λεπτά επιστρέφει, βλέπει τον μικρό να είναι σκυμμένο πάνω από ένα χαρτί και με υπερηφάνεια να τις λέει ότι έχει ήδη γράψει δυόμισι γραμμές.

Τι συμβαίνει εδώ; Το σήμα που δίνει η γιαγιά είναι πολύ σαφές, φθάνει στο παιδί απευθείας. Έτσι το παιδί «παγιδεύεται» σε έναν αυτοέλεγχο. 

  • Καθοδήγηση. Επιβάλλεται να το πληροφορήσουμε και να του υποδείξουμε τα σημαντικά πράγματα, να του τα ζητήσουμε (αλλιώς ξεχνάει) και στη συνέχεια να ελέγξουμε το αποτέλεσμα. Μπορούμε να του ανακοινώσουμε το αίτημα μας και μετά να περιμένουμε έως του το εκτελέσει. Ποτέ δεν πρέπει να του ζητάμε πολλά πράγματα ταυτόχρονα, γιατί θα ξεχάσει τουλάχιστον τα μισά. Είναι προτιμότερο οι αξιώσεις μας να αυξάνονται βαθμιαία.
  • Τι κάνουμε όταν το παιδί αποτυγχάνει. Στην περίπτωση που το παιδί δεν καταφέρει τίποτα ή όλα του είναι δύσκολα, έχει νόημα να αναφερθούμε σύντομα στην κατάσταση της αποτυχίας του, χωρίς όμως να την υπερτονίσουμε και χωρίς να αρχίσουμε τις ερωτήσεις. 

«Το φερμουάρ μου σήμερα δεν λέει να κουμπώσει»
«Ξέρω, δεν έχεις όρεξη, όμως πρέπει να μάθουμε τις λέξεις των αγγλικών!»
«Η μητέρα σου η στρίγκλα δυστυχώς είναι υποχρεωμένη να σου ζητήσει να κάνεις τα μαθήματα σου!»

Όσο πιο ήρεμα, χαλαρά, φιλικά ζητούμε από το παιδί κάτι, και μάλιστα με χιούμορ, τόσο πιο γρήγορα αυτό είναι σε θέση να ανταποκριθεί σε απαιτήσεις που του είναι δυσάρεστες. 
Είναι ευνόητο ότι δεν γκρινιάζουμε για λεπτομέρειες και ασήμαντα πράγματα, όπως:

«Τώρα κάτσε επιτέλους ήσυχος και ασχολήσου με τα μαθήματα σου. Μετά σε παρακαλώ να μου πεις τι έκανες. Αλήθεια, τα μολύβια σου δεν είναι ξυσμένα… που είναι η κόλα σου; Δεν σου έχω πει εκατό φορές το σάντουιτς που σου δίνω στο σχολείο, όταν δεν το τρως όλο, να το αφήνεις στην κουζίνα; Έλα τώρα, δείξε μου τι πρέπει να κάνεις. Πάλι λερωμένα χέρια έχεις, δεν θα μάθεις καμιά φορά ότι για να κάνεις τα μαθήματα σου πρέπει πρώτα να πλένεις τα χέρια σου;» 

  • Επανάληψη των οδηγιών. Μια σύνοψη των ενεργειών που του ζητούμε εξασφαλίζει ότι το παιδί θα καταγράψει τις σημαντικές πληροφορίες. Ταυτόχρονα διατηρούμε σταθερή οπτική επαφή με το παιδί, το καθησυχάζουμε ή του διευκρινίζουμε ό,τι δεν κατάλαβε. Αν δεν ανταποκριθεί σε μία απαίτηση, παραμένουμε φιλικοί, του μιλούμε με σαφήνεια και χωρίς καθυστέρηση του ζητούμε να ξαναπροσπαθήσει (ακόμη και στην περίπτωση που εκείνο αντιδράσει ή αρνηθεί).

 «Πέτρο πλύνε τα χέρια σου!». Καμία κίνηση. «Πέτρο, πλύνε τα χέρια σου, σε παρακαλώ!». Ο Πέτρος δεν κουνιέται, μόνο απαντά: «Ναιιιι!». « Πέτρο πήγαινε να πλένεις τα χέρια σου!» Η μητέρα κατευθύνεται προς το παιδί, το αγγίζει με αποφασιστικότητα στον ώμο και χωρίς να πει τίποτα του δείχνει την πόρτα.

ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΙΣ ΣΧΟΛΙΚΕΣ ΕΡΓΑΣΙΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΜΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ.

Οι γονείς μπορούν στα αλήθεια να προσφέρουν ουσιαστική βοήθεια στο παιδί τους, δείχνοντας τους τρόπους με τους οποίους μπορεί να οργανώσει καλύτερα την εργασία του.

  • «Υπεύθυνο» πρόσωπο. Μπορεί να οριστεί ένα «υπεύθυνο» πρόσωπο (η μητέρα ή ο πατέρας, η γιαγιά ή κάποιος εκτός από την οικογένεια) το οποίο θα είναι το πρόσωπο αναφοράς για το παιδί σχετικά με τα σχολικά καθήκοντα και το οποίο θα καθοδηγεί το παιδί. 
  • Επίβλεψη. Το παιδί στις πρώτες τάξεις του δημοτικού χρειάζεται επίβλεψη την ώρα του διαβάσματος. Αυτό σημαίνει ότι ο το «υπεύθυνο» πρόσωπο πρέπει να βρίσκεται κοντά του και να ασχολείται με κάτι (να διαβάζει κάποια εφημερίδα ή βιβλίο κτλ.). Έχει φροντίσει ώστε το μικρότερο αδελφάκι να μην τριγυρίζει στο δωμάτιο και γενικώς να έχει απομακρύνει οτιδήποτε μπορεί να διασπάσει την προσοχή του. Κατά διαστήματα ρίχνει μια ματιά και του παίρνει από τα χέρια την γομολάστιχα, που πιθανόν μασουλάει και χωρίς να του πει τίποτα, το κατευθύνει στη δουλειά του.
  • Καθορισμός του χώρου και της ώρας του διαβάσματος. Πρώτα από όλα το παιδί πρέπει να γνωρίζει σαφώς το χρόνο και το χώρο μελέτης, για παράδειγμα το δωμάτιο του αμέσως μετά το φαγητό. 
  • Διαμόρφωση χώρου διαβάσματος.  Οι γονείς πρέπει να διαμορφώσουν κατάλληλα το περιβάλλον εργασίας του παιδιού. Ο έφηβος θα πρέπει να σκεφτεί από μόνος του τι θα ήταν ποιο ευχάριστο για αυτόν. Έτσι μπορεί να του φαίνεται λογικό να ακούει απαλή μουσική, ενώ λύνει τις ασκήσεις των μαθηματικών ή αντιγράφει κάποιες σημειώσεις. Η μουσική είναι δυνατόν να καλύψει εκνευριστικούς θορύβους, που σε διαφορετική περίπτωση θα διασπούσαν την προσοχή του εφήβου.
  • Καθορισμός κανόνων κατά την διάρκεια της μελέτης. Το παιδί πρέπει να ξέρει ότι δεν επιτρέπετε να κάνει κάποια πράγματα κατά την διάρκεια του διαβάσματος, όπως να απαντήσει ή να πάρει τηλέφωνο. Ένας άλλος κανόνας που αφορά την συγκέντρωση του παιδιού είναι ότι δεν σηκωνόμαστε και τριγυρνάμε στο δωμάτιο έως ότου τελειώσουμε την συγκεκριμένη εργασία. 
  • Έλεγχος της κατανόησης του παιδιού για το περιεχόμενο των καθηκόντων. Πριν ξεκινήσει η μελέτη, το «υπεύθυνο» πρόσωπο, με την βοήθεια του υλικού (βιβλία κτλ.) μαθαίνει ποια είναι τα μαθήματα που έχει να κάνει το παιδί και στην συνέχεια το αφήνει  να διατυπώσει με δικά του λόγια ποιες είναι οι εργασίες προς ολοκλήρωση. Όταν το παιδί μπορέσει να εξηγήσει με δικά του λόγια όλο το πρόβλημα έτσι ώστε να γίνει κατανοητό από τον «υπεύθυνο», τότε το παιδί είναι σε θέση να φέρει εις πέρα την άσκηση. Με όσο μεγαλύτερη ηρεμία και χαλαρότητα γίνονται τα παραπάνω, τόσο πιο γρήγορα θα είναι έτοιμες οι ασκήσεις, ακόμα και για εκείνο το παιδί που καθυστερεί πολύ. Οι ερωτήσεις σχετικά με τη μελέτη γίνονται από την μητέρα ή το υπεύθυνο πρόσωπο χωρίς να διατηρεί οπτική επαφή με το παιδί (κάτι που θα το περισπούσε από τη δουλειά του, ιδιαίτερα ένα το παιδί παρουσιάζει δυσκολία στη συγκέντρωση).

Το πρόβλημα είναι δύσκολο. Το παιδί διαβάζει αργά και αφήνει κενά. Η ερώτηση λείπει, δεν υπάρχει στο βιβλίο. Η μητέρα λέει: «Τι θα πρέπει λοιπόν να ρωτήσουμε;». «Δεν έχω ιδέα». «Τότε πες μου αυτό που ήδη ξέρεις». «Το τρακτέρ κοστίζει χρήματα». «Σωστά, και ποιος το χρειάζεται;» «ο αγρότης». «Και ποια είναι η ερώτηση που θα μπορούσαμε να κάνουμε;». «Δεν ξέρω». «Εδώ λέει με δόσεις. Τι σημαίνει αυτό;». «Αυτό εδώ πρέπει να καταλάβω καλύτερα». Η μητέρα αντιλαμβάνεται ότι είναι απαραίτητο να το εξηγήσει για μια ακόμη φορά.

  • Διαμόρφωση χρονοδιαγράμματος. Κάτι άλλο που βοηθάει πολύ ιδιαίτερα σε παιδιά με προβλήματα συγκέντρωσης να προγραμματίζουν καλύτερα το χρόνο εργασίας του και να γνωρίζει αν πάσα στιγμή ποιο μάθημα και σε ποια χρονική στιγμή πρέπει να το κάνει, ή έως πότε πρέπει να το έχει ολοκληρώσει, είναι να κατασκευάζει πάντα ένα σχετικό χρονοδιάγραμμα σε χαρτί και να διαγράφει κάθε φορά τα μαθήματα που τελειώνει. Για παράδειγμα: 
    • Ύλη γεωγραφίας, σελ.60-63 και διάβασμα τετραδίου, χρόνος 40 λεπτά.
    • Ασκήσεις στη γεωμετρία (2 προβλήματα), χρόνος 20 λεπτά
    • Αντιγραφή, σελ. 35, 5 σειρές, χρόνος 15 λεπτά 

Κάθε φορά που θα ολοκληρώνει κάποιο μάθημα το διαγράφεται από το πρόγραμμα. Αυτό βοηθάει το παιδί να οργανώνει το χρόνο του καλύτερα και νιώθει ικανοποίηση για την ολοκλήρωση του μαθήματος. Επίσης, κάθε φορά που τελειώνει μια εργασία μπορεί να κάνει ένα διάλειμμα για λίγα λεπτά, κατά την διάρκεια του οποίου μπορεί να κάνει κάτι ευχάριστο, να πάει στην τουαλέτα, να πιει ένα χυμό κτλ. όμως δεν επιτρέπεται να δει τηλεόραση ή να παίξει κάποιο παιχνίδι και ιδιαίτερα ηλεκτρονικό γιατί μετά είναι πολύ δύσκολο να επανέλθει στο διάβασμα. Αυτό μπορεί να γίνει μετά το τέλος όλων των σχολικών εργασιών.

  • Χωρισμός της εργασίας σε μικρότερα κομμάτια. Εάν κάποια άσκηση είναι μεγάλη ή πολύπλοκη, είναι απαραίτητο να υποδιαιρείται σε μικρότερα κομμάτια και το παιδί να ολοκληρώνει κάθε κομμάτι χωριστά. 
  • Διαλείμματα. Μετά από κάποια δύσκολη ή κουραστική φάση εργασίας, για παράδειγμα ύστερα από 20 λεπτά συνεχούς δουλειάς, καλό θα ήταν να δύνεται στο παιδί η δυνατότητα να ασχοληθεί με κάποια ευχάριστη δραστηριότητα.

 

                                                                                            ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ!!

back to top

Αποστολή μας είναι η έγκαιρη Αναγνώριση, Διάγνωση, Θεραπεία μέσω πρώιμης παιδικής παρέμβασης. Συνεργαζόμαστε με τους γονείς, το σχολείο και την ευρύτερη κοινωνία, 

Περισσότερα »

Επικοινωνία

Kάθε άτομο έχει κάθε δικαίωμα και δυνατότητα να επιτύχει στο σχολείο, στην εργασία του και στην προσωπική του ζωή.

  • Ιωάννου Γκούρα 54-58, 
  • ΆνωΤούμπα, 54352
  • τηλ.& φαξ: 2310 933171
  • κινητό: 6947 936161
  • e-mail: info[at]kentropaidiou.gr

Login or Register

Facebook user?

You can use your Facebook account to sign into our site.

fb iconLog in with Facebook

LOG IN